ایسوس برای این گوشی میان‌رده از زبان طراحی گوشی‌های میان‌رده سال 2018 استفاده کرده است و در کل نمی‌توان آن را طراحی هیجان انگیزی دانست که برای گوشی با این امکانات کاملاً در حد انتنطار است. شاسی دستگاه از پلاستیک ساخته شده است. قاب پشتی هم پلاستیک است که محل قرارگیری آنتن‌ها براق طراحی شده‌اند تا گوشی از طراحی یکنواخت و تکراری خارج شود و جلوه‌ی زیبایی داشته باشد. دکمه‌های پاور و تنظیمات صدا روی لبه‌ی سمت راست قرار گرفته‌اند. مانند تمام گوشی‌های میان‌رده و بالارده‌ای که طی یکی دو سال اخیر تولید شده‌اند، ایسوس ذن‌فون مکس فقط از یک دوربین بهره می‌برد که که برای یک گوشی امروزی (هر چند میان‌رده) کمی عجیب به‌نظر می‌رسد. حسگر اثر انگشت هم در میانه‌ی قاب و مایل به بالای گوشی جا خوش کرده است که طراحی خاص و عجیبی ندارد و در اکثر گوشی‌های جدید دیده می‌شود. لبه‌ی پایینی گوشی محل قرارگرفتن درگاه قدیمی و آنتیک micro USB است که برای شارژ کردن دستگاه و انتقال اطلاعات مورد استفاده قرار می‌گیرد. اگر با طراحی و دوبین تکی این گوشی متوجه میان رده بودن آن نشده باشید، پورت microUSB نشانه‌ای است برای اینکه متوجه شوید این گوشی بالارده و پرچم‌دار نیست؛ چرا که طی یک سال گذشته اکثر گوشی‌های بالارده  و حتی  میان‌رده از درگاه USB Type-C استفاده می‌کنند.

تراشه‌ای که پردازش‌های ایسوسZenfone Max ZB555KL  را برعهده دارد ساخت شرکت کوالکام است اما خیلی نمی‌توان روی بالارده بودن آن حساب کرد. این تراشه در سال 2016 برای اولین بار وارد بازار شد و تراشه‌ای کاملاً میان‌رده است که از یک خوشه‌ی چهارهسته‌ای تشکیل شده است. فرکانس این پردازنده 1.4 گیگاهرتز است و پردازنده‌ی گرافیکی که هنگام تماشای ویدیو یا بازی به کمک پردازنده‌ی مرکزی می‌آید، Adreno 505 است. حافظه‌ی داخلی درنظر گرفته شده برای این گوشی ۳۲ گیگابایت است و ۳ گیگابایت رم هم پردازنده‌ی مرکزی را همراهی می‌کند. در کنار این ۳۲ گیگابایت، می‌توانید از یک کارت حافظه‌ی جانبی استفاده کنید تا فضای بیشتری در اختیارتان قرار گیرد.

کاربری و عملکرد این گوشی روان است و رفتن از یک برنامه به برنامه‌ی دیگر درحالیکه چند برنامه باز است،‌ با سرعت و روانی صورت می‌گیرد. البته همه این‌ها به‌شرطی انجام می‌شود که از بازی‌ها  و برنامه‌های سنگین استفاده نکنید. حتی در زمان اجرای بازی‌های سبک هم با داغ شدن بدنه گوشی مواجه نخواهید شد. برای تغذیه‌ی این قطعات،‌ ایسوس از یک باتری قدرتمند 4000 میلی‌آمپرساعتی استفاده کرده است که شارژدهی مطلوبی را روی کاغذ دارد اما در عمل به علت مصرف بالای تراشه و صفحه‌نمایش، نمی‌توانید بیشتر از یک روز روی آن حساب باز کنید.

مثل همه‌ی گوشی‌های میان‌رده، نباید انتظار زیادی از دوربین‌های این گوشی داشت. طی یک سال اخیر زبان طراحی گوشی‌های جدید تغییر کرده و اکثر گوشی‌ها به دو دوربین اصلی مجهز شده‌اند. اما ایسوس ZenFone Max  به همچنان به یک دوربین در قاب پشتی مجهز شده است که آن هم سنسوری 13 مگاپیکسلی دارد که در محیط‌هایی با نور مناسب،‌ عکس‌های مطلوبی می‌گیرد. با وجود اینکه این دوربین دریچه‌ی دیافراگم f/2.0 دارد، اما در محیط‌های کم‌نور عکس‌هایی که می‌گیرد چندان خوب نیست اما درمجموع با توجه به تکی بودن دوربین، نتیجه نهایی که از عکاسی با آن می‌گیرید برای به اشتراک گذاری در صفحات مجازی رضایت‌بخش است.

اکثر قاب رویی گوشی را صفحه‌نمایش در بر گرفته است. نمایشگری با ابعاد 5.5 اینچ و رزولوشن +HD که چیزی در حدود 245 پیکسل بر اینچ را در خود جای داده است. نسبت نمایشگر به بدنه در این گوشی 84 درصد است و به‌نظر می‌رسد ایسوس هم برای اینکه گوشی‌هایش از سایر برندها و رقبا در بازار عقب نماند، تمام تلاش خود را کرده تا حاشیه‌ی گوشی‌های جدیدش را به حداقل برساند. باید ایسوس را برای طراحی‌های منحصربه‌فرد و مهندسی‌شده‌اش ستود؛ چرا که صفحه‌نمایشی 5.5اینچی را در یک بدنه نازک و ظریف و در عین حال سبک قرار داده است.